Antygona to dramat autorstwa Sofoklesa, który powstał w czasach starożytnych. Został napisany w 442 p.n.e.; wystawiany był między 442 a 440 p.n.e., gdy Sofokles miał już ponad pięćdziesiąt lat. Antygona nawiązuje do mitu rodu Labdakidów, opowiadającego nieszczęśliwe losy Edypa i jego rodziny. Dramat ukazuje konflikt pomiędzy prawami boskimi a ludzkimi. Tytułowa bohaterka pragnie pogrzebać zgodnie z odwiecznym zwyczajem brata Polinejkesa, który zginął w bratobójczej walce o Teby z Eteoklesem. Mit rodu Labdakidów zawiera uniwersalne przesłanie o fatum. Pochowania zdrajcy zabrania król Teb - Kreon. Najważniejszy jest dla niego autorytet sprawowanej władzy. W wyniku jego postępowania i nieugiętości sprowadza śmierć na tytułową bohaterkę, jej ukochanego, a zarazem swojego syna Hajmona, jak i swoją żonę. Wszyscy giną w tragiczny sposób. Historię tę można poznać czytając streszczenie Antygony. Zawarte w dramacie przesłanie jest uniwersalne. W utworze mamy również do czynienia z konfliktem pomiędzy rozumem a uczuciami, a także dobrem jednostki a dobrem społecznym, wolą, wyborem a przeznaczeniem.